Vrij zijn om te gaan en staan waar je wilt is niet vanzelfsprekend

Het is schrikken of minimaal erg wennen. Opeens kun je niet meer zelf bepalen waar je heen gaat. Een ingrijpende crisis meemaken is helaas niet voor iedereen een nieuw fenomeen. Asielzoekers hebben vaak eerder crisissen meegemaakt. Onvergelijkbaar, dat is zeker, maar er zit ook een bepaalde gemeenschappelijkheid in. Namelijk wat crisissen met ons doen. Wanneer je eenmaal iets meemaakt dat jouw leven zo beïnvloedt dat vrij bewegen en vrij handelen niet meer vanzelfsprekend is, dan (pas) worden we ons als mens bewust van hoe fantastisch het is wanneer we wel vrij zijn.

Ben jij je meer bewust van de waarde van vrijheid? Wat ga je met dat inzicht doen?

Laat s.v.p. wat weten. Ik ben oprecht benieuwd naar jou en jouw verhaal.

Auteur: Walter Pelgrims, 06 – 83 55 44 22 | walter@2cmore.com

In deze blogreeks verscheen eerder: https://www.2cmore.com/2020/04/17/herken-jij-het-gevoel-van-onzekerheid/

Herken jij het gevoel van onzekerheid?

Van dag tot dag leven en nog geen idee hebben hoe jouw wereld er uit zal zien over een paar maanden?

Emoties gieren door het land. Saamhorigheid, angst, verdriet, hoop, het zijn er een paar in een bijna onuitputtelijke rij. Natuurlijk zijn deze emoties niet nieuw, ze waren er eerder ook al. Wat anders is, is de intensiteit en onderlinge verdeling.

Natuurlijk zijn al die emoties nu heftiger, want de huidige crisis is iets wat voor bijna alle inwoners van dit land onbekend is. Hoe gelukkig we onszelf mogen prijzen met de vrede van de afgelopen decennia wisten we al. Anders is dat we dit nu ook voelen. Het verandert ons. De vraag of die verandering tijdelijk of structureel is, is een interessante.

Wat zal er volgens jou anders worden dan dat wij gewend waren? Wat raakt jou persoonlijk en hoe ga je daarmee om?

Laat s.v.p. wat weten. Ik ben oprecht benieuwd naar jou en jouw verhaal.

Walter Pelgrims, 06 – 83 55 44 22 | walter@2cmore.com

De valkuil van voorspellen

Het zijn gouden tijden voor voorspellers, duiders en trendwatchers nu we in een fase zitten waarin de mate van onzekerheid historisch hoog is. Je kunt momenteel wel honderd artikelen per dag lezen over hoe de wereld na deze crisis eruit gaat zien. Vandaag wordt met grote stelligheid en precisie de wereld van morgen voor ons geschetst. De vraag die opdoemt is waarom de schrijver ons gisteren niet even over de wereld van vandaag had kunnen bijpraten.

De behoefte aan vastigheid is menselijk, maar de onvermijdelijkheid van verrassingen ook. Zeker als het gaat om grote thema’s, is voorspellen niet lastig maar simpelweg onmogelijk. Toch kunnen we het niet laten. Ooit was Bill Gates stellig in dat het helemaal niets met dat internet zou worden, Margaret Thatcher wist zeker dat ‘in her lifetime’ nooit en te nimmer een vrouwelijke premier in het UK gekozen zou worden en bij IBM zagen ze in de jaren 70 geen enkele reden waarom iemand een computer in huis zou willen hebben. De geschiedenis zit vol met dit soort voorbeelden van hoe ver wij in de regel de plank mis weten te slaan. 

Hoewel we er van uit kunnen gaan dat voorspellen zinloos is, betekent dit niet dat we met lege handen staan. We kunnen ons wel degelijk voorbereiden op een onzekere toekomst door het schetsen van scenario’s. We zien dan ook dat de beroepsgroep van de scenario planners de laatste maanden veel meer in de belangstelling is komen te staan.

Om de onzekerheid te illustreren pakken we de twee meest gelezen en gehoorde voorspellingen van vandaag er eens bij.

Ten eerste de rol van de overheid, die weer helemaal terug lijkt. De markt raakt haar primaire rol als organiserend principe van de samenleving kwijt, de overheid neemt meer sturing en taken op zich. Aangenomen dat de overheid die ambitie ook op langere termijn heeft, gaat ze dat überhaupt lukken? De schulden stapelen zich op, de thematiek gaat meestal over landsgrenzen heen, de manoeuvreerruimte is misschien niet zo heel groot.

Ten tweede de hervonden gemeenschapszin en hulpvaardigheid, die gaat leiden tot een inclusievere maatschappij. Waarbij het doel van de economie niet langer de bevordering van welvaart is maar vanaf nu draait om het welzijn, de verhoging van de kwaliteit van leven. In dat laatste past natuurlijk niet dat het economische systeem het ecologische vernietigt en ook niet dat overal winnaars en verliezers gecreëerd worden. Dat maakt dan direct duidelijk dat een daadwerkelijke beweging die kant een immense prestatie vergt èn lange adem. Waar bijvoorbeeld een betekenisvolle verschuiving in machtsverhoudingen voor nodig zal zijn.

Het is allemaal mogelijk, we zien ook wel eerste signalen, al vanuit het tijdperk waarin corona nog een Mexicaans biertje was. De economen die tegenwoordig ‘top of mind’ zijn in de politieke klasse zijn Piketty, Mazzacuto en Raworth. Hun thema’s zijn ongelijkheid, duurzaamheid en de herwaardering van de publieke sector. De corona-crisis kan een katalysator zijn maar niets is zeker. Herinnert u zich nog die vorige diepe crisis van een jaar of 10 geleden, een schuldencrisis die ons, onderling verweven als we zijn, aan de rand van de afgrond bracht? We bezwoeren elkaar dat dit niet meer mocht gebeuren en we de schulden sterk zouden afbouwen. Sindsdien zijn de schulden met 40% gegroeid en ook de verwevenheid is toegenomen. 

Dus de volgende keer als u leest dat de dictators hun kansen schoon zien, de Angelsaksische pers voor de vierhonderdste keer de euro en de EU ten grave draagt, en China nu echt de macht in de wereld definitief heeft overgenomen, bedenk dan dat systemen zich niet zo makkelijk laten veranderen, ook politieke en economische niet. Ze zijn veel stabieler dan we aannemen, wat, afhankelijk waar je je op focust, fijn is of juist niet zo fijn. Wat we vandaag meestal lezen weerspiegelt de persoonlijke voorkeuren van de desbetreffende schrijver. 

Is er dan echt niets te voorspellen?

Misschien dit: gaan een toekomst tegemoet met zowel positieve als negatieve kenmerken, en we zullen onderweg menigmaal verrast worden. Maar deze voorspelling haalt begrijpelijkerwijs de kranten niet.

Heb jij een mening over het voorspellen van de toekomst? Of over het (on)nut van scenario planning? Laat het s.v.p. weten. Ik ben oprecht benieuwd naar jou en jouw verhaal.

Auteur: Gerard Fransen, 06 – 22 47 54 00 | gerardfransen@2cmore.com | Partner 2C&More

Gedecentraliseerde autonome organisaties

Gedecentraliseerde autonome organisaties veranderen de arbeidsmarkt voor goed. Heb je al gehoord over Decentralized autonomous organization (DAO’s)? Of werk je hier al in? DAO’s zijn een logisch gevolg van de huidige ontwikkelingen in de markt. Wat maakt DAO’s zo interessant? Natuurlijk het fenomeen op zich. We zien veel centraal geleide organisaties deze beweging maken om zo aan de behoefte van de klant anno nu te kunnen voldoen. Verder is zeer interessant om te zien hoe DAO’s werken en hoe ze de arbeidsmarkt voorgoed veranderen. Waar DAO’s in eerste instantie met het vaste personeel bemenst werden, lijkt nu de tijd aangebroken dat talentvolle mensen op projectbasis aangetrokken worden. Dat is veel logischer vanuit de behoeften van de klant en de werkgever. En het is wat steeds meer talentvolle mensen zelf ook willen.

Is de manager verleden tijd?

In een wereld waarin gedecentraliseerde autonome organisaties meer gewoonte dan uitzondering worden, lijkt er geen plek meer voor managers. Anno 2020 blijkt de uitwerking van de managementrol eerder een frustrerende en afremmende werking te hebben dan een rol die bijdraagt aan het resultaat.

Liggen er nog ergens kansen voor de huidige managers? 

In de nieuwe werkelijkheid is er behoefte aan een dienstverlener pur sang in een rol die we het best kunnen duiden als mentor. Maar dan niet in de betekenis van ouder, wijzer en ervaren persoon maar iemand die zijn talenten puur inzet om teamleden en het team optimaal te laten ontwikkelen en renderen. Een persoon die niet beoordeelt en veroordeelt, maar iemand die van een coachende rol een team(lid) naar een aansprekend resultaat helpt. De mentor staat logischerwijs op het podium niet voorop als de prijzen uitgereikt worden. De mentor staat ergens rechts achteraan en geniet van het succes van anderen. De toekomstig mentor herkent zich als iemand die meer geniet van een cadeau geven, dan een cadeau krijgen.

Bij het einde van een tijdperk hoort ook tegenwerping. 

Een veel gehoorde reactie van managers is: Voor mij geldt dit niet, want ik ben een faciliterend leidinggevende.Of ik ben een dienend leider, voor mij wijzigt er niets. Tja, dat zou betekenen dat in een wereld waar alles wijzigt, alleen de rol van de manager onveranderd blijft. Natuurlijk is de snelheid van de ontwikkeling per bedrijf anders. Dat laat onverlet dat de beweging ingezet is en het velen zal beïnvloeden. 

Mogelijk is het veel interessanter voor je om te beoordelen of een transitie naar een mentorrol binnen jouw bereik ligt. De status die bij jouw managementrol hoorde en het gedrag dat in die rol van jou verwacht werd loslaten, zijn een mooie eerste stap voor velen. Wil je daarover eens sparren? Of ben je bestuurder en wil jij jouw managers helpen in deze transitiefase? Bel of mail met Walter Pelgrims,walter@2cmore.com I 06 – 83 55 44 22